Almiri Erimos | Słona pustynia – Spektakl teatralny

Premiera spektaklu teatralnego z okazji 100. rocznicy katastrofy w Azji Mniejszej w ramach projektu „Sakura – wrocławskie dni japońskich inspiracji”

Katastrofa w Azji Mniejszej wywarła piętno na historii Grecji i całego świata – nie tylko w wymiarze społecznym, politycznym i ekonomicznym, ale również, jeśli nie przede wszystkim, w wymiarze moralnym. Spoglądając szeroko otwartymi oczyma na przeszłość, na dramat, jaki przeżył hellenizm w czasie swego wycofania się z Azji Mniejszej, otwieramy ranę, która nigdy nie przestanie krwawić oraz traumy pamięci, które zacierają obraz historii i spowijają pytania milczeniem.

Kiedy pojawia się trauma, wiele osób stara się ją ukryć, zakryć, stłumić. Ona jednak nadal płonie. Wówczas odezwą się inne głosy, które mówią: „Nie możesz udawać, że tego nie widziałeś, nie czułeś tego zapachu, nie czułeś zgnilizny”.

Pamięć traumy nie czeka na odpowiedź, ale płynie jak rwąca rzeka dusz wszystkich kobiet i mężczyzn, którzy doświadczyli tragedii wojny. Są wśród nich młoda matka z Azji Mniejszej, tułająca się na wygnaniu, usiłująca przetrwać w nowym świecie, na nowej ziemi, bardzo różnej od tej, którą znała do tej pory; grecki żołnierz, którego los rzucił na pole bitwy wiele kilometrów od domu, który musiał porzucić swoją rodzinę i swoje życie, nie wiedząc dlaczego; ludzie, którzy żyli w zgodzie przez wieki, a w jednej chwili stali się wrogami.

Ognia Smyrny, ognia wykorzenienia, który sprawił, że 1 500 000 Greków i 500 000 Turków znalazło się na wygnaniu, nie da się zapomnieć. Uparcie powracają dręczące pytania – co możemy zrobić w tej sytuacji; my, jako aktorzy? Historyczna narracja nie wystarczy. Ludzka tragedia rozgrywa się w oczach, duszach i ciałach tych wszystkich ludzi z obu stron konfliktu, którzy doświadczyli bólu, żałoby, wykorzenienia. Dlatego cała historia cywilizacji jest szarą strefą, w której nie ma sprawców i ofiar, winnych i niewinnych. Odbywamy podróż przez te szare strefy, nadając formę pamięci o traumie. Być może jest to sposób na to, aby żyć dalej, założyć rodziny, odnaleźć nasze istnienie w czasie.

Natalia Georgosopoulou jest grecką aktorką, absolwentką kierunku mass media i komunikacja na Uniwersytecie Ateńskim i Yeditepe w Istambule. W 2020 roku ukończyła szkołę aktorską Delosa Hatoupiego. Podczas studiów zagrała w kilku spektaklach. Poszukiwania teatralne kontynuowała w Instytucie Grotowskiego w Polsce, uczestnicząc w programie edukacyjnym Studia Kokyu. W 2021 roku wzięła udział w międzynarodowych letnich warsztatach Teatru Attis, „Powrót Dionizosa”, pod kierunkiem Theodorosa Terzopoulosa i Savvasa Stroumposa.

Stavria Nikolaou jest grecką aktorką. Urodziła się i wychowała w Koryncie. W 2010 roku przeniosła się do Aten, gdzie studiowała prawo na Uniwersytecie Narodowym im. Kapodistriasa. W 2020 roku ukończyła szkołę aktorską Delosa Hatoupiego. Podczas studiów grała w spektaklach. W kwietniu 2021 zagrała w chórze w tragedii „Fenicjanki” Eurypidesa w reżyserii Giannisa Moschosa roku w Narodowym Teatrze Grecji.

Yiannis Ismirnioglou urodził się i wychował w Sparcie w Grecji, gdzie od najmłodszych lat kształcił się muzycznie. W 2009 roku przeniósł się do Aten, gdzie kontynuował studia muzyczne i pracował jako zawodowy muzyk. Jest absolwentem kierunków harmonia (Konserwatorium Lacońskie) oraz kontrapunkt i fuga (Konserwatorium Narodowe, oddział w Sparcie) pod kierunkiem Nikosa Kariotisa. Studiuje w ostatniej klasie skrzypiec i jest absolwentem klasy gitary współczesnej (Konserwatorium Narodowe). Uczestniczył w licznych warsztatach z zakresu kompozycji, prowadzenia chóru i edukacji muzycznej. Współpracuje z Konserwatorium Narodowym jako dyrektor chórów dziecięcych i nauczyciel teorii. Pracuje głównie jako kompozytor i dyrygent zarówno w Grecji, jak i za granicą.